نوميدي هنگامي كه به مطلق مي رسد يقيني زلال و آرام بخش مي شود. چه قدرت و غنائي است در ناگهان هيچ نداشتن! اضطرابها همه زاده ي انتظارها است. هيچ گودوئي در راه نيست. در اين كوير فريب سرابي هم نيست. جاده ها همه خلوت،راه ها همه برچيده و چه مي گويم؟ هستي گردوئي پوك! به انتهاي همه ي راه ها رسيده ام، جهان سخت فرتوت و ويرانه است. چه كنم؟
ادامه مطلب
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم شهریور 1387ساعت توسط مریم
|
